آسيب‌ ساق‌...

آسيب‌هاي‌ ساق‌ عبارتند از:

 شكستگي‌هاي‌ استخوان‌ درشت‌ني‌ و نازك‌ني‌ و پارگي‌ بافت‌هاي‌ نرم‌ (عضلات‌، رباط‌ها و تاندون‌ها). شكستگي‌هاي‌ درشت‌ني‌ معمولاً در اثر ضربات‌ سنگين‌ (مثلاً ناشي‌ از سپر يك‌ وسيله‌ نقليه‌ در حال‌ حركت‌) روي‌ مي‌دهند. از آنجايي‌ كه‌ بافت‌ نرم‌ اطراف‌ درشت‌ني‌ اندك‌ است‌، شكستگي‌ به‌ احتمال‌ زياد با توليد زخم‌ همراه‌ خواهد بود. چرخش‌هايي‌ كه‌ سبب‌ پيچ‌خوردگي‌ مچ‌ پا مي‌شوند، مي‌توانند به‌ شكستگي‌ نازك‌ني‌ منجر شوند.


تشخيص‌
ممكن‌ است‌ موارد زير وجود داشته‌ باشند:
درد موضعي‌
تورم‌، كبودي‌ و تغيير شكل‌ پا
زخم‌ باز
اين‌ مبحث‌ را هم‌ ببينيد:
رگ‌ به‌ رگ‌شدگي‌ها و پيچ‌خوردگي‌ها .


اهداف‌
بي‌حركت‌ كردن‌ اندام‌ پاييني‌
فراهم‌ كردن‌ شرايط‌ انتقال‌ فوري‌ به‌ بيمارستان‌
1) به‌ مصدوم‌ كمك‌ كنيد تا دراز بكشد و با دقت‌، پاي‌ آسيب‌ديده‌ را ثابت‌ كنيد و نگه‌ داريد. اگر زخم‌ باز وجود دارد، با ملايمت‌ آن‌ را برهنه‌ كنيد و خونريزي‌ را درمان‌ كنيد. براي‌ محافظت‌ از محل‌ آسيب‌، يك‌ لايه‌ پوششي‌ روي‌ آن‌ قرار دهيد.

آسيب‌ ساق‌

2) با مركز اورژانس‌ تماس‌ بگيريد و آمبولانس‌ درخواست‌ كنيد. پاي‌ آسيب‌ديده‌ را با دستان‌ خود نگه‌ داريد تا از جابه‌جايي‌ محل‌ شكستگي‌ پيشگيري‌ كنيد. اين‌ عمل‌ را تا زمان‌ رسيدن‌ آمبولانس‌، ادامه‌ دهيد.
احتياط‌!
اگر مسير انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بيمارستان‌ احتمالاً طولاني‌ و ناهموار است‌، بالشتك‌هايي‌ را در سمت‌ خارج‌ پاي‌ آسيب‌ديده‌ (از زانو تا انتهاي‌ پا) قرار دهيد. با استفاده‌ از باندهاي‌ تا شده‌ پهن‌، مطابق‌ روشي‌ كه‌ در بالاي‌ صفحه‌ تشريح‌ شده‌ است‌، پاها را ثابت‌ كنيد.
3) اگر آمبولانس‌ با تأخير به‌ محل‌ مي‌رسد، پاي‌ آسيب‌ديده‌ را به‌ پاي‌ ديگر ثابت‌ كنيد. اندام‌ سالم‌ را در كنار اندام‌ آسيب‌ديده‌ قرار دهيد و باندها را از زير هر دو پا بلغزانيد. باندها را در مناطق‌ مچ‌ و انتهاي‌ پا و سپس‌ زانوها قرار دهيد. دو باند هم‌ در بالا و پايين‌ محل‌ شكستگي‌ اضافه‌ كنيد.
4) بين‌ دو ساق‌، بالشتك‌ قرار دهيد. با گره‌ زدن‌ در سمت‌ سالم‌، باندها را محكم‌ ببنديد.

آسيب‌ ساق‌

مورد خاص‌
شك‌ به‌ شكستگي‌ نزديك‌ مچ‌ پا به‌ جاي‌ استفاده‌ از يك‌ باند به‌ شكل‌ « 8 »، باندهاي‌ جداگانه‌اي‌ روي‌ انتهاي‌ پا و بالاتر از مچ‌ پا ببنديد.

آسيب‌ زانو...

زانو يك‌ مفصل‌ لولايي‌ بين‌ استخوان‌ ران‌ و استخوان‌ درشت‌ني‌ است‌. اين‌ مفصل‌ مي‌تواند تا شود، به‌ حالت‌ مستقيم‌ درآيد و در حالت‌ تا شده‌، مختصري‌ بچرخد. مفصل‌ زانو توسط‌ رباط‌ها و عضلاتي‌ قوي‌ نگه‌ داشته‌ مي‌شود و در جلو توسط‌ يك‌ استخوان‌ پهن‌ به‌ نام‌ كشكك‌ محافظت‌ مي‌شود. سطوح‌ استخوان‌هاي‌ اصلي‌ توسط‌ لايه‌هايي‌ از غضروف‌ حفاظت‌ مي‌شود. اين‌ ساختارها ممكن‌ است‌ در اثر ضربات‌ مستقيم‌، چرخش‌هاي‌ شديد يا پيچ‌خوردگي‌ها دچار صدمه‌ شوند. آسيب‌هاي‌ احتمالي‌ زانو عبارتند از: شكستگي‌ كشكك‌، پيچ‌خوردگي‌ها و صدمه‌ به‌ غضروف‌. آسيب‌ زانو ممكن‌ است‌ توانايي‌ تا كردن‌ مفصل‌ را از مصدوم‌ سلب‌ كند و شما بايد مطمئن‌ شويد كه‌ مصدوم‌ روي‌ پاي‌ آسيب‌ديده‌، راه‌ نرود. خونريزي‌ يا تجمع‌ مايعات‌ در داخل‌ مفصل‌ زانو مي‌تواند به‌ تورم‌ قابل‌ توجه‌ در اطراف‌ مفصل‌ منجر شود.


تشخيص‌
ممكن‌ است‌ موارد زير وجود داشته‌ باشند:
درد كه‌ از محل‌ آسيب‌ انتشار پيدا مي‌كند و در عمق‌ مفصل‌ مي‌نشيند.
درد حاد در تلاش‌ براي‌ راست‌ كردن‌ پا (در صورتي‌ كه‌ زانوي‌ تا شده‌ «قفل‌» شده‌ باشد).
تورم‌ سريع‌ در مفصل‌ زانو
اين‌ مبحث‌ را هم‌ ببينيد:
كشيدگي‌ها و پيچ‌خوردگي‌ها .


اهداف‌
محافظت‌ از زانو در راحت‌ترين‌ وضعيت‌ (براي‌ مصدوم‌)
فراهم‌ كردن‌ شرايط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بيمارستان‌
1) به‌ مصدوم‌ كمك‌ كنيد تا ترجيحاً روي‌ يك‌ پتو دراز بكشد تا بين‌ او و زمين‌ فاصله‌ ايجاد شود. يك‌ بالشتك‌ نرم‌ (مثل‌ يك‌ بالش‌، پتو يا كت‌) زير زانوي‌ آسيب‌ديده‌ قرار دهيد تا زانو را در راحت‌ترين‌ وضعيت‌ نگه‌ دارد.

آسيب‌ زانو

هشدار!
سعي‌ نكنيد با وارد كردن‌ نيرو، زانو را به‌ حالت‌ مستقيم‌ درآوريد. ممكن‌ است‌ جابه‌جا شدگي‌ غضروف‌ يا خونريزي‌ داخلي‌، راست‌ كردن‌ مفصل‌ زانو را غيرممكن‌ كرده‌ باشند.
مصدوم‌ را از خوردن‌، آشاميدن‌ و سيگار كشيدن‌ منع‌ كنيد چون‌ ممكن‌ است‌ در بيمارستان‌ نياز به‌ بي‌هوشي‌ عمومي‌ داشته‌ باشد.
مصدوم‌ را از راه‌ رفتن‌ منع‌ كنيد.
2) بالشتك‌ نرم‌ را به‌ دور مفصل‌ ببنديد. با پيچيدن‌ باند از ميانه‌ ران‌ تا ميانه‌ ساق‌، بالشتك‌ را محكم‌ كنيد.
3) شرايط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بيمارستان‌ را فراهم‌ كنيد. مصدوم‌ بايد در وضعيت‌ درماني‌ باقي‌ بماند، پس‌ انتقال‌ بايد توسط‌ آمبولانس‌ صورت‌ گيرد.

اولین کار پس از سکته مغزی...

نخستین اقدام، تلفن کردن به اورژانس پیش بیمارستانی( تلفن 115) است، زیرا آن ها برای اندازه گیری قند خون و دادن اکسیژن به بیمار دارای امکانات لازم هستند.اولین کار پس از سکته مغزی

 

نکته ی مهم بعدی، انتقال بیمار به مرکز درمانی است که دارای وسایل تشخیصی و درمانی کافی و لازم باشد تا بیمار نیازمند انتقال بین بیمارستانی نگردد، مثلا بیمارستان باید دارای دستگاه سی ‌تی ‌اسکن باشد.

 

بهتر است سنجش اشباع اکسیژن از طریق پایانه‌ های متصل شونده به بند انتهایی انگشت، برای بیمار انجام شود. اگر این وسیله در دسترس نبود، یا اشباع اکسیژن کمتر از 92 درصد بود، باید به بیمار اکسیژن داد.

 

بسیار دیده شده است که پرسنل اورژانس یا همراهان بیمار، فشار خون او را اندازه گیری می کنند و با دیدن اعداد بالا، سریعا فشار بیمار را پایین می ‌آورند، در صورتی که علت فشار بالا در افراد مبتلا به سکته مغزی، جبران کاهش خون‌ رسانی است. در این بیماران فشار درون مغز بالا می ‌رود و خون ‌رسانی در کل مغز کاهش می ‌یابد. بدن برای جبران این مساله، با افزایش دادن فشار خون بر مقاومت موجود غلبه می ‌کند. به همین دلیل، کاهش دادن فشار خون به این مکانیسم هوشمندانه ی بدن آسیب رسانده و مغز را درگیر کاهش خون ‌رسانی شدید می ‌کند.

 

استفاده از داروهای خود بیمار یا دارویی جدید نیز تا قبل از تایید تشخیص، ممنوع است.

 

برای تشخیص دقیق، بیمار نیازمند عکسبرداری از مغز به روش سی ‌تی ‌اسکن است. اگر در سی ‌تی ‌اسکن خون‌ ریزی وجود نداشته باشد، آسپیرین برای جلوگیری از بروز لخته ی مجدد در عروق مغزی تجویز می‌ شود.

 

بیمار به مصرف 325 میلی گرم آسپیرین در روز نیاز دارد که از میزان مصرفی آسپیرین در سکته‌ های قلبی بیشتر است.

 

بیماران دیابتی نیز نیازمند کنترل قند خون در محدوده ی طبیعی هستند.

 

در بیمارانی که دمای بدن شان بیشتر از 5/37 درجه سانتی ‌گراد می‌ شود، باید تب را کنترل کرد. افزایش دما با افزایش ناخوشی و مرگ بیمار همراه است.

 

در نظر داشته باشید تمام بیماران مبتلا به سکته‌ مغزی مستعد بروز تشنج نیستند و نیازی به درمان با داروهای ضد تشنجندارند، مگر این ‌که تشنج در آن ها بروز کند یا خون ریزی مغزی داشته باشند. در این شرایط برای پیشگیری از بروز تشنج، اقدام به تجویز فنی توئین می ‌کنند.

 

برای شروع غذا در این بیماران باید با رژیم مایعات شروع کرد. اگر پس از نوشیدن مایعات، علامتی از عدم تحمل غذا و بروزسرفه دیده نشد، می‌ توان رژیم غذایی جامد را شروع کرد.

 

برای دادن آسپیرین می ‌توان آن را با مربا مخلوط کرد و به بیمار داد تا قابل تحمل شود و برای بیمار، خطری در موقع بلع ایجاد نکند.

 

آسيب‌هاي‌ دست‌ و انگشتان‌...

استخوان‌ها و مفاصل‌ دست‌ ممكن‌ است‌ دچار انواع‌ مختلفي‌ از آسيب‌ شوند. شكستگي‌هاي‌ جزيي‌ معمولاً در اثر نيروي‌ مستقيم‌ ايجاد مي‌شوند. شايع‌ترين‌ نوع‌ از اين‌ شكستگي‌ها (شكستگي‌ مفصل‌ بين‌ انگشت‌ كوچك‌ و دست‌) اغلب‌ در اثر نشانه‌گيري‌ اشتباه‌ در ضربه‌ مشت‌ رخ‌ مي‌دهد. شكستگي‌هاي‌ متعدد (كه‌ در آن‌، تمام‌ يا اكثر استخوان‌هاي‌ دست‌ آسيب‌ مي‌بينند) معمولاً در اثر آسيب‌هاي‌ له‌كننده‌ روي‌ مي‌دهند. اين‌ شكستگي‌ها ممكن‌ است‌ باز يا همراه‌ با خونريزي‌ و تورم‌ شديد باشند و نياز به‌ درمان‌هاي‌ اوليه‌ فوري‌ دارند. گاهي‌ ممكن‌ است‌ مفاصل‌ انگشتان‌ و شست‌ در نتيجه‌ سقوط‌ بر روي‌ دست‌ (مثلاً موقع‌ اسكي‌ يا اسكيت‌ روي‌ يخ‌) دچار دررفتگي‌ يا پيچ‌خوردگي‌ شوند. هميشه‌ دستي‌ را كه‌ مشكوك‌ به‌ شكستگي‌ است‌ با دست‌ طبيعي‌ مقايسه‌ كنيد زيرا شكستگي‌ انگشتان‌ منجر به‌ تغيير شكل‌هايي‌ مي‌شوند كه‌ ممكن‌ است‌ بلافاصله‌ آشكار نشوند.


تشخيص‌
ممكن‌ است‌ موارد زير وجود داشته‌ باشند:
دردي‌ كه‌ با حركت‌ دادن‌ شديدتر مي‌شود.
تورم‌، كبودي‌ و تغييرشكل‌
زخم‌ يا خونريزي‌ (در شكستگي‌ باز)
مباحث‌ زير را هم‌ ببينيد:
آسيب‌ له‌شدگي‌ ، دررفتگي‌ مفصل‌ ، شكستگي‌ها ، جراحت‌ كف‌ دست‌ .


اهداف‌
بي‌حركت‌ كردن‌ و بالا بردن‌ دست‌
فراهم‌ كردن‌ شرايط‌ انتقال‌ به‌ بيمارستان‌
1) اگر خونريزي‌ وجود دارد، در صورت‌ امكان‌ دستكش‌ يكبار مصرف‌ بپوشيد. يك‌ قطعه‌ پانسمان‌ تميز و بدون‌ كرك‌ روي‌ زخم‌ قرار دهيد.
2) حلقه‌هاي‌ موجود (در انگشتان‌) را قبل‌ از شروع‌ تورم‌ دست‌ خارج‌ كنيد و دست‌ را بالا ببريد تا شدت‌ تورم‌ كاهش‌ پيدا كند. موضع‌ آسيب‌ديده‌ را با پيچيدن‌ دست‌ در يك‌ لايه‌ پوششي‌، محافظت‌ كنيد.

آسيب‌هاي‌ دست‌ و انگشتان‌

3) با استفاده‌ از يك‌ آويز بالا نگهدارنده‌ ، دست‌ آسيب‌ديده‌ را به‌ صورت‌ عرضي‌ روي‌ بدن‌ مصدوم‌ نگه‌ داريد.
4) در صورت‌ لزوم‌، با پيچيدن‌ يك‌ باند تا شده‌ پهن‌ به‌ دور قفسه‌ سينه‌ و روي‌ آويز، دست‌ مصدوم‌ را به‌ بدن‌ او ثابت‌ كنيد. سپس‌ شرايط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بيمارستان‌ را فراهم‌ كنيد.

آسيب‌هاي‌ دست‌ و انگشتان‌

دررفتگي‌ مفصل‌...

در اين‌ نوع‌ آسيب‌هاي‌ مفصلي‌، استخوان‌ها به‌طور كامل‌ يا نسبي‌ از محل‌ خود خارج‌ مي‌شوند. دررفتگي‌ مفصل‌ در اثر نيروي‌ شديدي‌ كه‌ استخوان‌ را به‌ يك‌ وضعيت‌ غيرطبيعي‌ منحرف‌ مي‌كند يا در اثر انقباض‌ شديد عضلات‌ روي‌ مي‌دهد. اين‌ آسيب‌ كه‌ شديداً دردناك‌ است‌، اغلب‌ شانه‌، فك‌ يا مفاصل‌ انگشتان‌ يا شست‌ را گرفتار مي‌كند. دررفتگي‌ ممكن‌ است‌ با پارگي‌ رباط‌ها (مبحث‌ « رگ‌ به‌ رگ‌شدگي‌ها و پيچ‌خوردگي‌ها » را ببينيد) يا صدمه‌ به‌ غشاهاي‌ سينوويالي‌ (كه‌ سطح‌ داخلي‌ كپسول‌ مفصلي‌ را مي‌پوشانند همراه‌ باشد. در برخي‌ موارد، دررفتگي‌ مفصل‌ مي‌تواند عواقب‌ جدي‌ به‌ دنبال‌ داشته‌ باشد. اگر مهره‌هاي‌ ستون‌ فقرات‌ دچار دررفتگي‌ شوند، ممكن‌ است‌ نخاع‌ آسيب‌ ببيند. دررفتگي‌ مفاصل‌ شانه‌ يا لگن‌ خاصره‌ مي‌تواند به‌ اعصاب‌ اصلي‌ اندام‌ها صدمه‌ برساند و منجر به‌ فلج‌ شود. دررفتگي‌ شديد هر مفصلي‌ ممكن‌ است‌ به‌ شكستگي‌ استخوان‌هاي‌ آن‌ مفصل‌ نيز منتهي‌ شود. در بسياري‌ از موارد، افتراق‌ دررفتگي‌ از شكستگي‌ بسته‌ ممكن‌ است‌ مشكل‌ باشد. اگر ذره‌اي‌ شك‌ داشتيد، آسيب‌ را با فرض‌ شكستگي‌ درمان‌ كنيد.


تشخيص‌
ممكن‌ است‌ موارد زير وجود داشته‌ باشند:
درد شديد «ناخوش‌كننده‌» و اشكال‌ در حركت‌ دادن‌ محل‌ آسيب‌ديده‌
تورم‌ و كبودي‌ در اطراف‌ مفصل‌
كوتاه‌ شدن‌، تا شدن‌ يا پيچ‌ خوردن‌ محل‌ آسيب‌ديده‌


مباحث‌ زير را هم‌ ببينيد:
شكستگي‌ها ، شوك‌ ، كشيدگي‌ها و پيچ‌خوردگي‌ها .


اهداف‌
ممانعت‌ از جابه‌جايي‌ محل‌ آسيب‌ديده‌
فراهم‌ كردن‌ شرايط‌ انتقال‌ به‌ بيمارستان‌ به‌طوري‌ كه‌ طي‌ انتقال‌، اندام‌ آسيب‌ديده‌، با حفظ‌ راحتي‌ مصدوم‌، ثابت‌ نگه‌ دشته‌ شود.


احتياط‌!
سعي‌ نكنيد استخوان‌ دررفته‌ را به‌ حفره‌ خود برگردانيد چون‌ اين‌ كار ممكن‌ است‌ شدت‌ آسيب‌ را افزايش‌ دهد.
قبل‌ از محكم‌ شدن‌ و ثابت‌ كردن‌ بخش‌ آسيب‌ديده‌، از حركت‌ دادن‌ مصدوم‌ خودداري‌ كنيد؛ در غير اين‌ صورت‌، مصدوم‌ در معرض‌ خطر خواهد بود.
مصدوم‌ را از خوردن‌، نوشيدن‌ يا سيگار كشيدن‌ منع‌ كنيد، چون‌ ممكن‌ است‌ نياز به‌ بي‌هوشي‌ عمومي‌ داشته‌ باشد.
1) به‌ مصدوم‌ توصيه‌ كنيد كه‌ بي‌حركت‌ بماند. قبل‌ از بي‌حركت‌ كردن‌ بخش‌ آسيب‌ديده‌، آن‌ را در وضعيتي‌ كه‌ كاملاً براي‌ مصدوم‌ راحت‌ باشد، ثابت‌ نگه‌ داريد.

دررفتگي‌ مفصل‌

2) بخش‌ آسيب‌ديده‌ را به‌ كمك‌ يك‌ لايه‌ پوششي‌، باند و آويز بي‌حركت‌ كنيد. به‌منظور استحكام‌ بيشتر، با استفاده‌ از باند، قسمت‌ آسيب‌ديده‌ را به‌ يك‌ قسمت‌ سالم‌ از بدن‌ ببنديد.

دررفتگي‌ مفصل‌

3) شرايط‌ انتقال‌ مصدوم‌ به‌ بيمارستان‌ را مهيا كنيد. در صورت‌ بروز شوك‌، به‌ درمان‌ آن‌ بپردازيد. علايم‌ حياتي‌ (سطح‌ پاسخ‌دهي‌، نبض‌ و تنفس‌) را كنترل‌ و ثبت‌ كنيد.
4) هر 10 دقيقه‌، گردش‌ خون‌ را در نواحي‌ پايين‌تر از محل‌ باندپيچي‌ كنترل‌ كنيد . در صورتي‌ كه‌ گردش‌ خون‌ مختل‌ شده‌ است‌، باند را شل‌ كنيد.